خدا...

به نام بخشنده بزرگ داور بر حق به نام خداوند ایثار و انصاف...

     خارم اگر از خاری خارم تو مپنداری

                                                                    دانم که مرا با گل یکجا تو نگه داری

     گل را تو به آن گویی که از عشق معطر شد

                                                                     آن گل که فقط گل بود در حادثه پرپر شد

     سودای تو را دارم من از دل و از جانم

                                                                     گفتند که پیدا شو دیدند که پنهانم

     گفتند که پیدا کن خود را و تو را با هم

                                                                    گفتم که پیدا هست در هر نفس آدم

     پیداست و من پنهان من در تن و او در جان

                                                                    یک آن نظری کردم در خود گذری کردم

                             دیدم که نه در دوری نزدیکتر از نوری

                      در راه عبور از تو من این همه دور از تو

                       یک عمر نیندیشم هیهات تو در پیشم

             چشم است که بینا نیست در عشق که اینها نیست

دوست داشتن...

آری آری آغاز دوست داشتن است

                                       گرچه پایان ناپیداست

من دگر به پایان نمی اندیشم

                             که همین دوست داشتن زیباست...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ما رو باش!!!

چی میشد اگه دروغ تو لهجه ما جا نداشت؟
چی میشد اگه دو رنگی ام دیگه معنا نداشت؟
کاش میشد واسه هوس رفاقتارو نفروخت    
کاش میشد صداقت و رو تن هر آینه دوخت
چرا ما آدما گاهی وقتا خیلی بد میشیم؟
واسه راهه همدیگه خواسته نخواسته سد میشی؟
جای مرحم واسه زخم عاشقها نمک میشیم
هر کی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم

دلخوش هر کی شدیم تو زرد از آب در اومدش
وقتی دل تنگی میاد هیچ کی نمیاد به دادش

شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه
کی سر کاره کی نیست اصلا دنیا دست کیه
ما به هر حال میپریم بی چشم و دل بی پر و بال
ما به مشکی دلخوشیم دورنگیهارو بی خیال

زندگی باید کرد...

این جهان آباد یا ویران بر ما خواهد گذشت

                                                       زندگی سخت یا آسان بر ما خواهد گذشت

ما که درویشیم هر کجا رویم ملک خداست

                                                      باغ رضوان یا که زندان بر ما خواهد گذشت

دیگه میخوام زندگی رو سخت نگیرم. روزهای خوش و طلایی زندگی من در پیش است. امیدوارم که همیشه همه شما عزیزانی که به من سر میزنید شاد و سر زنده باشید.

برای همتون آرزوی موفقیت میکنم.

دوستتون دارم اندازه هیچی

به نام خدای شبهای غربت ...

**تقدیم به زیبای مهربانم**

**و**

**تقدیم به همه آنهایی که طعم غربت را چشیده اند**

مسافر شهر غمی غریبی مثل خودمی
                                          تو صورتت پر از غم غصه داری یه عالمه
                                                                              دوست داری درد و دل کنی دلت گرفته از همه

تو هم مثل همه ماها سر دوراهی موندیو
                                        دل رو به دریا زدی گفتی غریبی بهتره
                                                                             تو شک و توی تردید چشمات کجا رو می دید؟

غریبه توی غربت  نگی چی شد محبت
                                        بگی میگن دیوونست حرفاش چه بچه گونست
                                                                             تقصیر آدما نیست این همه درد دوا نیست

**آب و نون و نفس کجا اومدی تو قفس**